Þegar ég var í Hagaskóla birtust einn dag nokkrir kínverskir drengir úr nýstofnuðu sendiráði á Íslandi, komnir til að læra íslensku. Kurteisi, eljusemi og námsgáfur þeirra voru með nokkuð öðrum hætti en maður átti að venjast. Einn þeirra sóttist oft eftir hjálp minni einhverra hluta vegna. Hann stytti sér aldrei leið í náminu og tróð sig glaður fullan af gamaldags orðfæri og þjóðlegum fróðleik, en svaraði bara með brosi þegar ég efaðist um að það borgaði sig fyrir hann að eyða orkunni í slíkar pælingar. Við lásum lestrarbókina saman, ég endursagði eftir þörfum og hann glósaði. Ensku mátti bara nota til þrautavara. Hátindi náði þessi bókmenntastarfsemi þegar við í sameiningu snérum þannig sögunni „Gamla heyið" eftir Guðmund Friðjónsson yfir á mandarin. Svo hvarf þessi strákur eins skyndilega og hann kom og ég hef oft velt því fyrir mér hvað af honum varð og hvernig gamla heyið hafi nýst honum í lífinu.
Nú birtist á Íslandi Huang Nubo og hefur keypt Grímsstaði á Fjöllum, þessa gríðarstóru og fornfrægu fjallajörð, þar sem pósturinn gisti í ljóði Laxness þegar Fljótsdalshérað var í fyrsta skipti þérað. Nubo borgar sem svarar milljarði fyrir jörðina segir RÚV. Ekki einu sinni Gunnar Birgisson hefði getað gert slík kaup. Það er eins og Kínverji hafi lumað sér inn í sögu Guðmundar á Sandi og keypt jörðina undan Brandi á Hóli með gamla heyinu og öllu saman.
Saga okkar hefur tekið óvænta stefnu. Ögmundur innanríkisráðherra brást við og bendir á gula ljósið. Það þarf leyfi. Útlendingar þurfa leyfi til að eignast jarðir og þessi kaup þarf að skoða í því ljósi. Í gulu ljósi af gulu hættunni, segir Ögmundur við RÚV, undir afar fölri rós. Og jafnvel þó ferðaþjónustuan gleðjist og fólk eystra leggi við hlustir þarf ekki að efast um að orð Ögmundar fara á vængjum til margra. Auðkýfingur úr innsta hring Kínverska Kommúnistaflokksins birtist á Hólsfjöllum og kaupir víðernin! Hvað finnst Íslendingum um það? Daginn eftir eru Kínverjar aftur í fréttum og hafa þá keypt norðurljósin. Segið svo að þeir hafi ekki húmor.
Kínverjar, sem fyrir nokkrum árum voru fyrir Íslendingum menn í gámahverfum Kárahnjúka, hafðir til að vinna erfiðustu og hættulegustu störfin fyrir minnsta kaupið, birtast nú aftur fyrir austan í líki moldríks skálds sem þérar öræfin og prófar á þeim sína nýju skó. Þetta er auðvitað stórkostlegt. En Ögmundi er ekki skemmt, hann sér kínverska refskák bak við tjöldin og nýtt græðgisæði landa sinna í uppsiglingu.
En um leið og Ögmundur ráðherra hefur mælt þessi orð mætti renna upp fyrir honum og mörgum öðrum merkileg hugsun. Þó stjórnmálmenn geti neitað þjóðinni um að taka ákvörðun um tengsl sín við útlönd með atkvæðaseðlum geta greinilega aðrir tekið þessa ákvörðun fyrir hana með peningaseðlum.
