Ómöguleikinn af stöðinni

Ég þekki unga konu upp í Borgarfirði, sem sótti um góða stöðu í bænum og vonar að verði farsælt framtíðarstarf. Það kemur reyndar annar umsækjandi til greina, strákur á Laugarvatni. Þar eð þau voru boðuð samtímis í starfsviðtal má ekki klikka að koma á réttum tíma. En unga konan á engan bíl og býr afskekkt, svo hún hringdi í leigubílastöð sem hún er vön að nota, en lenti á dáldið önugum bílstjóra sem var ekkert um túrinn gefið. Var ekki betur að heyra en hann legði fæð á borgfirðinga, en þegar hún lýsti hve þetta skipti hana miklu máli og hverra erinda hún færi, sagðist hann skyldi koma. Svo skiptust þau á tölvupóstum og þetta var afdráttarlaust ákveðið.

Nú rennur upp sá dagur að hún á að koma í viðtalið, en enginn kemur bíllinn að sækja hana. Byrjuð að stressast hefur hún upp á bílstjóranum, sem bregst hinn versti við og ætlar hvergi að koma. Hann sé að fara á Laugarvatn, ekki upp í Borgarfjörð. Konan, vonsvikin og reið, les honum loforðin sem hann hafði gefið, svo ekkert færi milli mála, en bílstjórinn sat við sinn keip.
-"Þú hlýtur að skilja að það er leigubílalegur ómöguleiki að sækja farþega samtímis í Borgarfjörð og Laugarvatn" segir hann.
Þá hafði hann sem vaktstjóri á stöðinni ákveðið að senda alla bílana á Laugarvatn.
-"Þú skalt samt ekki koma í veg fyrir að ég komist í þetta viðtal, fanturinn þinn" segir konan og skellir á.

Lengra er þessi saga ekki komin, en hún fjallar eins og þið sjáið um ómöguleikann. Fyrri hlutinn um ómöguleika þess að aka bíl samtímis á Laugarvatn og upp í Borgarfjörð og ég er að velta fyrir mér að fjalla um ómöguleika þess að standa ekki við orð sín í seinni hlutanum. Veit bara ekki hvernig sagan á að enda.   

Missi konan af viðtalinu yrði bílstjórinn kannski smám saman ómögulegur af samviskubiti og gerðist myrkfælinn og draughræddur á Lyngdalsheiðinni. Öllum af stöðinni liði illa og færu að villast með farþega um allan bæ, jafnvel um hábjartan dag. Vinnuveitandann, sem réði auðvitað bláeygur strákinn frá Laugarvatni, fer að gruna að eitthvað hefði verið gruggust við ráðningu pilts, sem átti pabba, sem átti leigubílastöð. En allt væri nú um seinan.

Og ef sagan væri þokkalega skrifuð myndi lesandinn undir lokin átta sig á, að hann þekkti þennan vinnuveitanda býsna vel. Vaknaði við hlið hans á hverjum morgni, horfði á hann hlaupa við fót með skólatösku á bakinu, kveddi hann á flugstöðinni á leið út í heim, hitti hann á skrifstofunni, í saumaklúbbnum og veiðiferðinni og færi stundum á kvöldin í heimsókn til hans, lyki lófa um rýra hönd og spyrði upp við eyrað hvernig gengi að láta ellilaunin duga.

En á leiðinni heim í háttinn kviði vinnuveitandinn enn einum morgni með þeim sem eitt sinn var ungur maður frá Laugavatni og hugsaði til stúlku sem honum bauðst, en hann aldrei sá.

Finnst ykkur þetta ekki leiðinleg og niðurdrepandi saga? 

Ef þið viljið annan endi, er hann kannski að finna meðal annarra staða á Austurvelli og á thjod.is

Spurning um traust

Var það ekki Davíð Oddsson sem sagði að stjórnmál snéust bara um eitt: traust? Það var að minnsta kosti einhver sem hafði mikið vit á pólitík og hafi það verið Davíð, mátti hann trútt um tala, enginn naut jafn mikils trausts á valdastóli og hann. Og nú má nærri geta að ég er ekki að tala um hvort menn séu traustsins verðir, ég er bara að tala um traustið sem undistöðu áhrifa í stjórnmálum.

Annað dæmi um traust á stjórnmálamanni er tilfellið Sigmundur Davíð Gunnlausgsson, þetta undrabarn íslenskra stjórnmála. Ungi maðurinn með lífsreynda yfirbragðið og göngulag hundrað ára Framsóknar, sem gekk í flokkin til að verða formaður hans og fór í kosningar til að verða forsætisráðherra. Mögum finnst hann dularfullur og jafnvel skrítinn, en hann var á móti Icesave. Sá staðfastasti og ódeigasti allt fram að dóminum örlagaríka. Dóminum sem sýndi að hann var sá eini með viti, að mörgum sýndist. Menn fengu traust á dularfulla undrabarninu. Traust sem dugði deyjandi flokki hans til fáheyrðs kosningasigurs og honum sjálfum æðsta sætis íslenskra stjórnmála.

En það má líka taka dæmi um hið gagnstæða, skort á trausti í stjórnmálum. Þau eru mýmörg, en mér er sérstaklega hugsað til Halldórs Ásgrímssonar. Halldórs forsætisráðherra, nánar til tekið. Þegar nefndir Davíð og Halldór sömdu um að skiptast á að sitja í stólnum og Halldór forsætisráðherra var eins og illa gerður hlutur á rangri hillu. Traust er nefnilega ekki framseljanlegt öðrum og trausti fylgir sú ábyrgð að rísa undir því.

Nú hefur Sigmund Davíð setið sem forsætisráðherra síðan í vor og ekki átt neina einstaka sigurstund frekar en hægt er að ætlast til og fylgið svona heldur reytst af flokknum, rétt eins og búast mátti við. Þá kemur þessi sunnudagsmorgun sem allir tala um og gefur tilefni til að rifja það upp sem Davíð sagði, eða einhver annar. Það skiptir nefnilega engu hvað menn rausa um þetta viðtal, það er bara ein spurning sem skiptir máli: hvaða traust bera menn nú til Sigmundar Davíðs? Ég hef ekki hugmynd um það, en býst við að það hafi dalað fyrst stuðningsmenn hans þökkuðu brosmilda spyrlinum einum rómi framgöngu forsætisráðherrans. Það í sjálfu sér er ekki ýkja traustvekjandi.

En hvað gerir Sigmundur Davíð? Mun hann fara leið auðmýktarinnar og biðjast afsökunar orða sinna, eins og Þórólfur Matthíasson stakk að honum eða mun hann fara leið hetjunnar og takast á við sig annað viðtal, ennþá ágengara? Eða er honum þetta ef til vill ógerlegt?

Eða eru stjórnmál eftir allt alls ekki spurning um traust heldur spurning um trú? Trú, án efa og gagnrýni. Skyldi einhver stjórnmálamaður trúa því sjálfur?