Spurning um traust

Var það ekki Davíð Oddsson sem sagði að stjórnmál snéust bara um eitt: traust? Það var að minnsta kosti einhver sem hafði mikið vit á pólitík og hafi það verið Davíð, mátti hann trútt um tala, enginn naut jafn mikils trausts á valdastóli og hann. Og nú má nærri geta að ég er ekki að tala um hvort menn séu traustsins verðir, ég er bara að tala um traustið sem undistöðu áhrifa í stjórnmálum.

Annað dæmi um traust á stjórnmálamanni er tilfellið Sigmundur Davíð Gunnlausgsson, þetta undrabarn íslenskra stjórnmála. Ungi maðurinn með lífsreynda yfirbragðið og göngulag hundrað ára Framsóknar, sem gekk í flokkin til að verða formaður hans og fór í kosningar til að verða forsætisráðherra. Mögum finnst hann dularfullur og jafnvel skrítinn, en hann var á móti Icesave. Sá staðfastasti og ódeigasti allt fram að dóminum örlagaríka. Dóminum sem sýndi að hann var sá eini með viti, að mörgum sýndist. Menn fengu traust á dularfulla undrabarninu. Traust sem dugði deyjandi flokki hans til fáheyrðs kosningasigurs og honum sjálfum æðsta sætis íslenskra stjórnmála.

En það má líka taka dæmi um hið gagnstæða, skort á trausti í stjórnmálum. Þau eru mýmörg, en mér er sérstaklega hugsað til Halldórs Ásgrímssonar. Halldórs forsætisráðherra, nánar til tekið. Þegar nefndir Davíð og Halldór sömdu um að skiptast á að sitja í stólnum og Halldór forsætisráðherra var eins og illa gerður hlutur á rangri hillu. Traust er nefnilega ekki framseljanlegt öðrum og trausti fylgir sú ábyrgð að rísa undir því.

Nú hefur Sigmund Davíð setið sem forsætisráðherra síðan í vor og ekki átt neina einstaka sigurstund frekar en hægt er að ætlast til og fylgið svona heldur reytst af flokknum, rétt eins og búast mátti við. Þá kemur þessi sunnudagsmorgun sem allir tala um og gefur tilefni til að rifja það upp sem Davíð sagði, eða einhver annar. Það skiptir nefnilega engu hvað menn rausa um þetta viðtal, það er bara ein spurning sem skiptir máli: hvaða traust bera menn nú til Sigmundar Davíðs? Ég hef ekki hugmynd um það, en býst við að það hafi dalað fyrst stuðningsmenn hans þökkuðu brosmilda spyrlinum einum rómi framgöngu forsætisráðherrans. Það í sjálfu sér er ekki ýkja traustvekjandi.

En hvað gerir Sigmundur Davíð? Mun hann fara leið auðmýktarinnar og biðjast afsökunar orða sinna, eins og Þórólfur Matthíasson stakk að honum eða mun hann fara leið hetjunnar og takast á við sig annað viðtal, ennþá ágengara? Eða er honum þetta ef til vill ógerlegt?

Eða eru stjórnmál eftir allt alls ekki spurning um traust heldur spurning um trú? Trú, án efa og gagnrýni. Skyldi einhver stjórnmálamaður trúa því sjálfur?