Gömul saga tileinkuð kjósendum þessa lands

Sagan gerist á þeim tímum, löngu fyrir rúllubagga, þegar enn var reynt að þurrka hey á þessu blauta landi. Ef hey er hirt of blautt hitnar í stabbanum og getur jafnvel orðið eldur af, enda voru hlöðubrunar tíðir á þessum árum. Í fjarlægri sveit brunnu í rosatíð svo margar hlöður að bændur urðu örvæntingarfullir og ákváðu að stofna slökkvilið. Valinkunnur bóndi var sendur suður á námskeið hjá slökkviliðinu og festi um leið kaup á gömlum brunabíl. Hann kenndi hópi vaskra heimamanna réttu handtökin og slökkviliðið var reiðubúið. Svo eftir langa mæðu kviknaði í hlöðu. Sveitasíminn bar boðin með hraði á alla bæi og brunabíllin kom æðandi með sírenur heim á bæ. Slökkvistjóra mætti sótsvartur, móður, en skælbrosandi bóndinn á hlaðinu. Honum hafði sjálfum tekist að slökkva eldinn. Það hnussaði í slökkvistjóra. Og þegar hann hafði litið inn í hlöðuna hristi hann hausinn framan í bónda og sagði þungur á brún: "Grunaði ekki Gvend. Vitlaust slökkt"